Polvere

Kiedy miłość zamienia się w popiół, powietrze wciąż pachnie nią. Wdychać i czuć się znów razem, choć wiesz: dawno już nie. W tej ścieżce dźwiękowej do złamanych poranków i długich wieczorów bije serce, które uparcie udaje kamień. Słowa tną delikatnie, jak zimny nóż, nie zabijają, ale pozostawiają ślad. Muzyka jakby ślizgała się po cienkiej granicy między „chcę zapomnieć” a „nie mogę odpuścić”. Każda linijka jak wiadomość, która nigdy nie została wysłana: zawisła w powietrzu, gdzie wciąż unoszą się niedopowiedzenia i stare obłoki dymu papierosowego. I choć pozostał tylko pył, wciąż widać zarys tego, co kiedyś było domem.