MTL

Słowa ciągną się jak dym z papierosa w półmroku – ciężkie, ale piękne, pozostawiające ślad wątpliwości i pragnień. Tutaj wszystko kręci się wokół poszukiwania punktu oparcia: między obcymi rękami a własnymi dramatami, między zmęczeniem a ekstazą. Każda zwrotka jest jak krok po cienkiej linie, na której łatwo się przewrócić, ale trudno zatrzymać.

Muzyka utrzymuje równowagę między spowiedzią a wyzwaniem. Raz pojawia się pytanie, czy warto zostać, raz przemyka dumne„au-dessus des nuages”, a w tym kołysaniu jest coś prawdziwego. Jakby cały blask, sukcesy i statusy były tylko tłem, a na pierwszym planie zawsze pozostawało to samo pytanie: czy można choć przez chwilę poczuć, że miłość jest odpowiedzią.