MAYDAY

Jakby brud z butów sportowych spływał już przy pierwszym bicie, a cała droga z piwnic na wybrzeże mieściła się w kilku linijkach. W słowach czuć zapach ulic i benzyny, blask nowych Levisów i cień starych długów. Wszystko wokół jakby walczyło o miejsce pod słońcem, a bohater już o krok przed: trochę zmęczony, ale się nie zatrzymał. Miłość tu nie ratuje, a sprawdza wytrzymałość, razi prądem, tnie powietrze, zmusza do pisania do rana. Serce z betonu nagle staje się szklane, a w tym odbiciu zawiera się cała istota utworu: brutalność, połysk i uparte przekonanie, że nawet z fałszu można wypalić prawdę.