Inne utwory od Ernia
Opis
Producent: Charlie Charles
Wokalista: Ernia
Autor tekstu: Matteo Professione
Kompozytor: Paolo Alberto Monachetti
Kompozytor: Alessio Buongiorno
Kompozytor: Luca Pace
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Quante cose son cambiate!
Se penso ai più giovani, c'è differenza tra sentire un fuoco dentro ed essere dei piromani. Amici, voi questo volevate?
Essere arroganti e nominare l'arte con cui vi giustificate?
Non ci credo, non è la musica, parlo degli uomini, di come pure con il grano possano essere poveri.
Un conto è farsi spazio e poi riempirlo con i mobili, un conto è avere lo spazio e accoltellarsi per star comodi.
Però io mi ricordo d'estate rivedersi, fare il cerchio per rappare solo per appartenersi, scappare per le vie senza prendere quelle cieche perché o facevi il bigolo o ti bucavan come un bagel, poi canotte, in mutande e di camicia, far nascere qualcosa come chi studia ostetricia.
E finché fare tanti soldi allora io concordo, ma gli uomini dimenticano.
Io invece mi ricordo che voglio spaccar sta roba, fare i milioni dal letto, ma senza camminare sugli altri al salvo dentro ad un cerchio ristretto.
C'è il rispetto per i numeri e quello per le persone, ma sembra non si sia capito quale abbia valore.
Se rispetto molto Mirko è perché non dice malizie e ne ha fatti senza aver selezionato le amicizie.
Chi ha troppo la puzza sotto il naso e non prova vergogna è perché si sente ancora addosso la puzza di fogna.
Ma ricordo gli inverni alle panchine, quando mille euro era molto meno di ciò che avevi da dire, quando dieci euro in canna la domenica era festa, senza i tossici di Internet a inquinarci la testa e le scarpe pulite in piazza con il panno, soltanto perché a volte era le stesse tutto l'anno.
Se ti scordi, chiedi e allora chiama e sarò pronto, se vuoi te lo racconto.
Perché io mi ricordo che alla nascita di ognuno di noi si è aperto il cielo, un segno, una promessa di avere giorni radiosi, ma di sta immortalità ho pensato di farne a meno, se vuol dire fare parte di un pantheon di dei greci litigiosi.
Macchine con lane e strette di mani sudate, quanto spesso mangiate con chi prima disprezzate e qualcuno si sentirà chiamato in questo appello, ma il pesante fardello di saper fare il fratello.
Ma ricordo le otto in autunno fuori da scuola, andando in senso opposto mentre la campana suona, con l'ingenuità di veder nella vita solo i pregi.
Io falsificavo mamma, Mario Chino fa le veci, sognavamo un giorno e adesso il giorno è ora, ma ci vedo tutti tristi e la ricchezza non consola.
E se a volte sembro duro nel parlare è che ci soffro e che non ci riconosco, perché io mi ricordo.
Tłumaczenie na język polski
Ile rzeczy się zmieniło!
Jeśli pomyślę o młodszych ludziach, istnieje różnica pomiędzy uczuciem wewnętrznego pożaru, a byciem podpalaczem. Przyjaciele, czy tego chcieliście?
Bądź arogancki i podaj sztukę, którą się usprawiedliwiasz?
Nie wierzę, to nie muzyka, mówię o mężczyznach, jak nawet przy pszenicy mogą być biedni.
Co innego wygospodarować dla siebie przestrzeń, a potem wypełnić ją meblami, a co innego mieć przestrzeń i zatroszczyć się o wygodę.
Ale pamiętam, jak widzieliśmy się ponownie latem, jak tworzyliśmy krąg, żeby rapować, żeby do siebie należeć, uciekaliśmy ulicami, nie zabierając niewidomych, bo albo był się fanatykiem, albo przekłuliby cię jak bajgiel, potem bezrękawniki, w bieliźnie i koszulach, rodząc coś w rodzaju tych, którzy studiują położnictwo.
I dopóki zarabiasz dużo pieniędzy, to się zgadzam, ale mężczyźni zapominają.
Ja natomiast pamiętam, że chcę to kręcić, zarabiać miliony na łóżku, ale bez przechodzenia innych w bezpieczne miejsce w małym kręgu.
Jest szacunek dla liczb i szacunek dla ludzi, ale wydaje się, że nie zrozumieno, co ma wartość.
Jeśli bardzo szanuję Mirko, to dlatego, że nie mówi złych rzeczy i robi to bez wybierania sobie przyjaciół.
Ci, którzy mają za dużo snobizmu i nie wstydzą się tego, bo wciąż czują zapach ścieków.
Ale pamiętam zimy na ławkach, kiedy tysiąc euro było znacznie mniej niż to, co trzeba było powiedzieć, kiedy dziesięć euro w beczce w niedzielę było świętem, bez internetowych ćpunów zaśmiecających nam głowy i butów czyszczonych na placu szmatką, tylko dlatego, że czasami były to te same przez cały rok.
Jeśli zapomnisz, zapytaj, a potem zadzwoń, a ja będę gotowy, jeśli chcesz, to ci powiem.
Bo pamiętam, że przy narodzinach każdego z nas otworzyło się niebo, znak, obietnica promienistych dni, ale myślałam, żeby obejść się bez tej nieśmiertelności, jeśli to oznacza bycie częścią panteonu kłótliwych greckich bogów.
Maszyny z wełną i spocone uściski dłoni, jak często jesz z tymi, którymi wcześniej gardziłeś, a ktoś poczuje się powołany w tym apelu, ale ciężki ciężar wiedzy, jak być bratem.
Ale pamiętam ósmą jesień poza szkołą, idącą w przeciwnym kierunku, gdy dzwoni dzwonek, z naiwnością widząc w życiu tylko zalety.
Udawałem mamę, Mario Chino przejmuje władzę, marzyliśmy o pewnym dniu i teraz ten dzień nadszedł, ale widzę, że wszyscy jesteśmy smutni, a bogactwo nie pociesza.
A jeśli czasem mówię szorstko, to dlatego, że cierpię na to i nie rozpoznaję tego, bo pamiętam.