Non lo Sai

Pijana czułość na granicy spowiedzi. Jakby człowiek próbował utopić pamięć w szklance Sprite'a z czymś ciemniejszym, ale uczucia i tak wypływają, jak bąbelki. Między miłością a przyzwyczajeniem toczy się wieczna walka bez zwycięzcy. Wydaje się, że jest już inny, z koncertami, rachunkami i drogimi torebkami, ale wystarczy wymówić jej imię, a cały szpan znika, pozostaje tylko chłopiec, tęskniący za tymi oczami. Każda linijka brzmi jak wyznanie, o które nikt nie prosił, ale które i tak się wyrwało. Miłość tu nie jest romantyczna, ale taka, która drapie od wewnątrz i pachnie tytoniem, zmęczeniem i żalem. Trudno być wiernym, kiedy nie wierzy się nawet sobie. Ale jeszcze trudniej jest puścić to, co choć raz ożywiło.