Capo Horn

Fale uderzają w rymy, jakby morze też postanowiło dołączyć do duetu. Wszystko się kręci: żagle, myśli, imiona, i nagle staje się jasne, że miłość nie dotyczy tu lądu. Czujesz się jak nawigacja bez kompasu, widzisz, ale nie widzisz. Czasem jest sztorm, czasem cisza, ale i tak ciągnie cię tam, gdzie obiecano słońce ze wschodu. W każdym słowie sól i to nie tylko morska. Wiatr zaciera granice między „ja” a „ty”, zamieniając uczucia w grę z mapą, gdzie krzyż stoi na sercu. Wszystko brzmi tak, jakby kapitanowie dwóch różnych statków przypadkowo śpiewali tę samą piosenkę, każdy obierając swój kurs, ale w tym samym kierunku.