Astrid

Ulica jest jak studio fotograficzne w ruchu: dziesięć minut – dziesięć zdjęć, dziesięć odłożonych historii i już można uznać, że dzień był produktywny. Tutaj wszystko mierzy się poziomami – przekroczony limit, noce w studiu, streamy i klipy na Insta jak pieczątka udanego paszportu. Hałas, surowość i odrobina patosu: odwagę sprawdza się nie słowami, ale wytrzymałością w kadrze; słabi machają ręką, a ci, którzy zostali, przemalowują rzeczywistość na swój obraz.

Pod tą zbroją kryje się subtelna gra kontroli: uwaga to waluta, lajk to aprobata, a nawet kąty ujęć mogą leczyć wątpliwości. Nie chodzi o przechwalanie się, ale o to, jak nauczyć się utrzymać swoje miejsce w kadrze, nie tracąc rytmu serca. Zabawne i trochę domowo ciepłe – kiedy za ekranem i hashtagami pozostaje pragnienie bycia zauważonym nie dla show, ale po to, aby wiedzieć: wciąż jest dokąd iść.