WHIGGA

Uderza w uszy jak stroboskop w półmrocznym klubie: blask gotówki, czerwone celowniki i zapach drogiego dymu, zmieszany z odorem„sukcesu”. Tutaj wszystko jest głośne i na pokaz – im wyższy stos dolarów, tym pewniej brzmi głos. Świat w utworze kręci się wokół liczb i błyszczących witryn, gdzie każdy wers jest jak czeki rzucone na stół.

Ale między przechwałkami a zimną kalkulacją pojawia się coś niemal śmiesznego: przepowiednia horoskopu, która„mówi, że horoskop” – jakby samo przeznaczenie również odmawiało przestrzegania zasad. W rezultacie otrzymujemy ścieżkę dźwiękową do imprezy, na której luksus i ironia siedzą obok siebie przy jednym stole, a rzeczywistość mruga okiem przez jasne światła.