Inne utwory od David Rees
Opis
Kompozytor: David Rees
Producent: Buenatarde
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
En el primero hay un chico que se acaba de mudar.
Tiene algo de miedo, creo que es nuevo en la ciudad, algo obsesionado con cambiar de realidad, pronto se enterará.
En el segundo hay una abuela que ha perdido a su amor, hace unos años, no tiene con quién salir al balcón.
Solo sale a regar las plantas siempre a las dos y así se enteró.
El chico del tercero está tan enamorado que le escribe cartas a la chica del cuarto.
Si solo supiera que ahora está llorando frente al espejo del baño, queriendo un cuerpo más delgado.
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas.
Solo espero que lo recuerdes.
Quinta planta, familia que no llega a fin de mes.
Hermano mayor cuida al pequeño de tres.
Papá y mamá discuten por estrés, molestan otra vez a los del piso seis.
Cuatro estudiantes que conviven por azar, unos son de aquí, otros tuvieron que emigrar. No les da la vida con todo lo que hay encima.
El séptimo es la oficina de un maldito businessman. Del octavo, nadie sabe de él.
Entre pastillas y dejarse caer, no puede más, quiere acabar con todo de una vez para que alguien se acuerde de él.
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas. Solo espero que lo recuerdes.
Y en el noveno estoy yo, pensando en todo esto desde el ascensor.
Hay tantas ventanas encendidas, apagadas.
Imagino qué hay ahí, pero pensé: "No estoy solo aquí".
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas.
Solo espero que lo recuerdes.
Tłumaczenie na język polski
W pierwszym jest chłopiec, który właśnie się przeprowadził.
Trochę się boi, chyba jest nowy w mieście, trochę ma obsesję na punkcie zmiany rzeczywistości, zaraz się przekona.
W drugiej babcia, która kilka lat temu straciła miłość, nie ma z kim wyjść na balkon.
Zawsze wychodzi podlewać rośliny dopiero o drugiej w nocy i tak się dowiedział.
Chłopiec z trzeciej klasy jest tak zakochany, że pisze listy do dziewczynki z czwartej klasy.
Gdybym tylko wiedziała, że teraz płacze przed lustrem w łazience, pragnąc szczuplejszej sylwetki.
Gdyby ściany umiały mówić, wiedziałbyś, że ktoś Cię rozumie.
Każdy ze swoją bitwą, nie różnimy się zbytnio.
Życie jest tym, co się dzieje, najbardziej realnym i zwyczajnym, budynkiem pełnym dusz.
Mam tylko nadzieję, że to pamiętasz.
Piąte piętro, rodzina, która nie może związać końca z końcem.
Starszy brat opiekuje się małą z trójki dzieci.
Tata i mama kłócą się ze stresu, znowu przeszkadzają tym na szóstym piętrze.
Czterech studentów, którzy przez przypadek mieszkają razem, niektórzy są stąd, inni musieli wyemigrować. Nie daje im życia ze wszystkim, co jest na nich.
Siódme to cholerne biuro biznesmena. O ósmym nikt o tym nie wie.
Pomiędzy pigułkami a upadkiem nie może już tego znieść, chce raz na zawsze ze wszystkim skończyć, żeby ktoś o nim pamiętał.
Gdyby ściany umiały mówić, wiedziałbyś, że ktoś Cię rozumie.
Każdy ze swoją bitwą, nie różnimy się zbytnio.
Życie jest tym, co się dzieje, najbardziej realnym i zwyczajnym, budynkiem pełnym dusz. Mam tylko nadzieję, że to pamiętasz.
A w dziewiątej jestem, myśląc o tym wszystkim, siedząc w windzie.
Jest tak wiele okien włączonych i wyłączonych.
Wyobrażam sobie, co tam jest, ale pomyślałem: „Nie jestem tu sam”.
Gdyby ściany umiały mówić, wiedziałbyś, że ktoś Cię rozumie.
Każdy ze swoją bitwą, nie różnimy się zbytnio.
Życie jest tym, co się dzieje, najbardziej realnym i zwyczajnym, budynkiem pełnym dusz.
Mam tylko nadzieję, że to pamiętasz.