Inne utwory od Olly
Inne utwory od Juli
Opis
Zabawne, jak szybko wszystko stało się "dorosłe". Papiery, dyplomy, wykresy, a kiedy żyć? Jakby ktoś wydał scenariusz zatytułowany „odpowiedzialność” i zapomniał ostrzec, że to nie próba. Ze wszystkich stron szepczą, jak należy, że „tak trzeba”, i niby już nie dwadzieścia, ale wciąż łaskocze myśl: a może uciec? Choćby do Boliwii, bez Wi-Fi i rozkładów jazdy. W tej piosence jest poczucie nostalgii za sobą prawdziwym, niewyciśniętym, nieautomatycznym, niebiegnącym za stabilnością. Śmiech przez zmęczenie, marzenie ukryte pod warstwą ironii. I niby nikt nie zabrania po prostu zacząć żyć, ale i tak z jakiegoś powodu czekasz na odpowiedni poniedziałek. Reżyser: Giulio Rosati Producent wykonawczy: Matteo Stefani Operator: Enrico Valoti Producent liniowy: Andrea Vetralla Producent: Irene Simoncini Koordynator produkcji: Gaia Cortegiano Asystenci producenta: Valentina Bertoluzzi, Mirko Parrini, Erika Ungari, Valeria Virgili 1. asystent kamery: Fabio Cazzato 2. asystent kamery: Greta Semenzato Mistrz: Filippo Ficozzi Elektryk: Andrea Compagnino Dyrektor kreatywny: Tommaso Bordonaro Montażysta: Jacopo Ticci Kolorysta: Enrico Valoti Stylista: Lorenzo Oddo Asystentka stylistki: Paolo Sbaraglia Wizażystka: Gaia Dellachia Scenograf: Irene Barcarolo, Giacomo Brogini Asystent scenografa: Pietro Mazza Administracja: Agnese Incurvati, Caterina Brignoli. Agencja castingowa: SQ Kids Usługa: Projektowanie wideo
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati grandi come piante di papaveri, senza tempo per le chiacchiere.
Da benvenuto a vattene in un battito di palpebre.
Siamo cresciuti in fretta come figli e genitori, come moltiplicazioni e i cantieri del Giappone.
Perché ad ogni scelta presa, messa nel bagaglio pesa.
Ironia della sorte, non c'è sempre spazio in stiva. E ora che c'è la laurea, un lavoro, aspetto ancora di vivere.
Sembri già più di là che di qua e non ci sta la tua età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero vi saluto e vado via.
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati saturi, dando colpa ai discografici, senza tempo per andarcene.
A scrivere per indole, a colorare un carcere.
Siamo cresciuti in gabbia come zebre e alligatori, con le giuste spiegazioni solo dentro alle canzoni.
Perché quando si fa sera e la testa pensa e pesa, l'ironia si nasconde dietro ad ansia e nostalgia.
E ora che c'ho la laurea, un lavoro, aspetto ancora di vivere.
Sembro già più di là che di qua e non ci sta la mia età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero vi saluto e vado via.
Tłumaczenie na język polski
I gdy o tym myślę, robi mi się dziwnie.
Staliśmy się wielcy jak maki i nie mamy czasu na pogawędki.
Od powitania do odejścia w mgnieniu oka.
Szybko dorastaliśmy jako dzieci i rodzice, jako rozmnożenia i place budowy w Japonii.
Ponieważ każdy dokonany wybór obciąża bagaż.
Jak na ironię, nie zawsze jest miejsce w ładowni. A teraz, kiedy mam już dyplom, pracę, wciąż czekam na życie.
Już wydajesz się bardziej tam niż tutaj, a twój wiek nie pasuje.
A robiąc to, robiąc to, sprawili, że w to uwierzyliśmy.
Ale możesz sobie wyobrazić, jeśli, ale możesz sobie wyobrazić, jeśli. . .
Ale możesz sobie wyobrazić, że jeśli od jutra rano będę zawracał sobie głowę myśleniem o sobie, że wszyscy tutaj ze mną rozmawiają, to byłoby to szaleństwo, ale jeśli miałbym na to ochotę, chyba ucieknę do Boliwii, zostawię wszystko i zabiorę to, co nadejdzie.
Ale jeśli, jeśli od jutra naprawdę cię pożegnam i odejdę.
I gdy o tym myślę, robi mi się dziwnie.
Jesteśmy nasyceni, obwiniamy wytwórnie płytowe i nie mamy czasu na odejście.
Pisać z natury, pokolorować więzienie.
Dorastaliśmy w klatkach jak zebry i aligatory, a właściwe wyjaśnienia znajdowały się tylko w piosenkach.
Bo kiedy nadchodzi wieczór, głowa myśli i waży, ironia kryje się za niepokojem i nostalgią.
A teraz, kiedy mam dyplom, pracę, wciąż czekam na życie.
Już częściej patrzę tam niż tutaj i mój wiek nie pasuje.
A robiąc to, robiąc to, sprawili, że w to uwierzyliśmy.
Ale możesz sobie wyobrazić, jeśli, ale możesz sobie wyobrazić, jeśli. . .
Ale możesz sobie wyobrazić, że jeśli od jutra rano będę zawracał sobie głowę myśleniem o sobie, że wszyscy tutaj ze mną rozmawiają, to byłoby to szaleństwo, ale jeśli miałbym na to ochotę, chyba ucieknę do Boliwii, zostawię wszystko i zabiorę to, co nadejdzie.
Ale jeśli, jeśli od jutra naprawdę cię pożegnam i odejdę.