Catalina

Gdzieś pomiędzy upałami dnia a neonami nocy rodzi się ta sama chemia – niebezpieczna, ale cholernie słodka. Muzyka płynie jak powoli topiący się lód na skórze i jest już za późno, by decydować, kto od kogo jest zależny. Tutaj nikt się nie leczy – najwyżej zamienia objawy na pocałunki. Ona jest tą, którą nazywają Catalina, on jest typem w garniturze Jamesa Bonda z osiedlowego supermarketu, ale z tą samą pewnością co do misji. Wszystko jest na granicy: gra, iskra, trochę teatru i odrobina prawdy. Brzmi jak ścieżka dźwiękowa do filmu, którego nie pokazują w kinach – po prostu się go przeżywa, z kieliszkiem w ręku i lekkim poczuciem, że dziś można wszystko.