Llora Llora

Czasami łzy to jedyne, co szczerze wypływa z wnętrza. Bez filtrów, bez pozowania. Po prostu sól, zmęczenie i odrobina światła na dnie. Świat oczywiście udaje, że wszystko jest pod kontrolą, ale wystarczy mrugnąć, a zza powieki wylewa się całe morze. Nie chodzi o słabość, ale o przetrwanie.

W tym dźwięku – jakby czarno-białe dzieciństwo przesiąknięte deszczem i dorosłość, która pachnie żelazem. Piasek czasu skrzypi na zębach, a w środku – cicha rewolucja: płacz, póki możesz. Bo potem znów trzeba będzie się śmiać, zarabiać, zbierać się po kawałku. A kto wie – może właśnie z tych łez wyrośnie coś żywego.