Sialan

No właśnie, jak wytłumaczyć światu, że niektóre spotkania są jakby zapisane gdzieś w kosmosie – przypadkowe, niezręczne, ale z dokładnością do milimetra? Po prostu przechodziłem obok, nie zamierzałem, prawie zapomniałem nawet, jak brzmi ten śmiech – i nagle znowu wszystko w środku zaskakuje, jakby serce naciśnięto przycisk „powtórz”. Wydawałoby się, że minęło sto lat i pamięć została już wypolerowana na błysk, ale wystarczy, że spojrzenia się skrzyżują – i witaj, cały archiwum uczuć znów online. Muzyka powoli kręci nożem w wspomnieniach, ale robi to pięknie, po wschodnio delikatnie: gdzie smutek – tam melodia, gdzie uraza – odrobina ciepła. I jakby nie patrzeć, zapominanie jest łatwe, dopóki nie dotyczy właśnie tej osoby. Tego, czyje oczy wciąż są „te same”, a uśmiech nie znika nawet po zakończeniu piosenki.