Every Planet We Reach Is Dead

Wszystko wokół jakby nieco się rozmyło – dźwięki, myśli, nawet powietrze drży jak odbicie w kałuży po deszczu. Każde słowo w tej piosence nie jest śpiewane, a raczej wykrzykiwane, jak wyznanie, które od dawna krążyło na języku, ale uparte„później” przeszkadzało w wypowiedzeniu. Melodia oscyluje gdzieś pomiędzy smutkiem a delikatnością, tą samą, która pojawia się, gdy wiesz: miłość wciąż tu jest, ale już nie ratuje.

Wszystkie te„co będziemy robić” brzmią nie jak pytanie, ale jak zmęczone zrozumienie, że najprawdopodobniej nic. Po prostu trochę posiedzieć razem w ciszy, aż serce ostygnie, a echo zniknie. Jest w tym swoje piękno – ciche, dorosłe, z domieszką bezsennej tęsknoty i dziwnego spokoju. Jakby noc postanowiła nie kończyć się, żeby nikt nie musiał nic decydować.