El Mañana

W tej piosence jest coś z porannego kaca duszy – kiedy wszystko jest jeszcze zamglone, ale już jasne, że jednak trzeba dalej żyć. Głos brzmi tak, jakby nagrywano go przez deszcz i wspomnienia, a gitara wydaje się grać nie do rytmu, ale do oddechu. Wszystko jest nieco niedbałe, ale szczere – jak rozmowa po długiej ciszy, gdzie słowa nie są potrzebne do odpowiedzi, ale po to, by nie rozpłynąć się w ciszy.

Miłość nie dotyczy tu namiętności ani dramatu, ale zmęczonej zgody na pozostanie sam na sam ze sobą i nie popadnięcie w obłęd. W każdym akordzie znajduje się pogodzenie się z tym, że nie wszystko trzeba naprawiać. Czasami wystarczy po prostu pozwolić sobie na bycie. Nawet jeśli głos drży, a myśli rozpadają się na echo dźwięczące frazy.