Вспоминай меня

Czasami pożegnanie nie brzmi jak dramat, ale jak westchnienie – lekkie, przejrzyste, niemal pogodzone. Wszystko już się wydarzyło: miłość wygasła, łzy wyschły, ale w powietrzu wciąż drży jej ciepło. Świat po tym jest nieco inny – jakby przeszedł deszcz, a asfalt wciąż lśni. Żadnych histerii, tylko wiatr, który zabiera niepotrzebne myśli, i niebo, na którym być może ktoś wciąż szuka znajomej gwiazdy. Po prostu czas odpuścić – pięknie, spokojnie, po dorosłemu.