Con la luna llena

Miłość nie brzmi tu jak banalne wyznanie, ale jak ocean, w którym wszystko żyje – oddech, strach i ciche szczęście. W każdym wersie wyczuwa się czułość połączoną z figlarnością: to zabawny obraz z aksamitem i księżycem, to chęć ukrycia się na dachu, to marzenie o namalowaniu ukochanej bezpośrednio na gwiaździstym niebie. Jest to piosenka, w której namiętność sąsiaduje z figlarnością, a romantyzm – z nieco szaloną fantazją.

Zamiast zwykłego melodramatu – cały mały świat, w którym można oddychać razem, jak morze z rybami, i być dla kogoś zarówno burzą, jak i schronieniem. Ciepły, nieco chuligański hymn na cześć tego, że miłość sprawia, że wszechświat staje się szerszy, jaśniejszy i nieco szalony.