Не ходи

Żyjesz, wydaje się to normalne, nikomu nie przeszkadzasz, a potem zdajesz sobie sprawę, że nie przeszkadzanie nikomu jest głupie.

Bo kiedy ktoś kłapie na ciebie zębami, dziwnie jest się w to nie wtrącać.

To tak samo dziwne, jak bieganie nago, gdy na dworze jest zima, bo ktoś inny założył na ciebie sweter, wyrzucił cię na inny wiatr, zastąpiono ci matkę, a do ust wepchnięto ci leworęczne listy. Liderzy opinii wyrwali swoją własną od środka.

Zarówno Charków, jak i Piotr stały się dla was dosłownie równe. Nie są to ideały południa, ale są bogate w obietnice.

W ich domu ognisko zawsze wydawało się jaśniejsze, a w tych kominkach zamiast kamieni znajdowały się czaszki. Ci, którzy palą, mówią: „To nie nasza wina, po prostu w naszym kraju zawsze było to akceptowane.

Siedźcie blisko, bracia i siostry, ty i ja jedziemy na tej samej łodzi.

Chwyć wiosła, świetnie się razem bawimy, wiosłując, więc lepiej zostaw swoje protesty na rzecz wolności.

Tobie też brakuje ciszy. „Nie patrz na nich, wyłącz eter.

Nie czytajcie bajek o braciach i siostrach, nie śpiewajcie razem z nimi, nie szukajcie wśród nich bohaterów, bo po tej pieśni zawsze śpiewa broń. Nie patrz na nie, wyłącz eter.

Nie czytajcie bajek o braciach i siostrach, nie śpiewajcie razem z nimi, nie szukajcie wśród nich bohaterów, bo po tej pieśni zawsze śpiewa broń.

Dorastałam tam, gdzie nie dorastały dzieci.

Ale ci, którzy nadal sobie radzili, są teraz ludźmi ze stali. Wujek Stalin sam eksmitował stąd moich rodziców.

Wnuki wyszły, nie ma do kogo pisać. Stary. Kalina wisi nad miastami.

Lustro milczy na nasze pytanie: „Kim się staliśmy?” Album leży na stole przez noc. Tak, jakby to był ostatni raz.

Wiem, że mój grób będzie pokryty listami.

Mój głos brzmi w połowie mono i stereo, ale nie mogę się z nikim skontaktować.

Jestem krainą tajemniczą, choć tak naprawdę wystarczy porównać z Zachodem, bo znają Szczedryka, ale nie wiedzą, jak brzmi Pokrowsk.

Krok po kroku wchodzisz do domów, żeby żyć, staruszku, chroniąc tego młodzieńca, którego to wszystko obchodziło.

Będzie dom na Donbasie, cipa, Vas, ale jestem naćpany, bo tu zapłaciłem cenę x2.

Mój krąg przyjaciół jest zakreślony kredą czarownic. Umieram na wiosnę, ale wiem, że to podróbka.

Moje sny płoną na podłodze, gdzie uderzył Shahid. Mówisz o tym, o czym my mówimy, Illizha, prawda?

Nie patrz na nie, wyłącz eter.

Nie czytajcie bajek o braciach i siostrach, nie śpiewajcie razem z nimi, nie szukajcie wśród nich bohaterów, bo po tej pieśni zawsze śpiewa broń.

Nie patrz na nie, wyłącz eter.

Nie czytajcie bajek o braciach i siostrach, nie śpiewajcie razem z nimi, nie szukajcie wśród nich bohaterów, bo po tej pieśni zawsze śpiewa broń.

W młodości, wśród kadetów, najbardziej kochałem Makarowa. Kłóciliście się, bo pozwoliliście sobie na romans

Nitsin.

Ten i wiele innych seriali odciśniętych na Otaru, zachęciło nas do jeszcze większego zbliżenia się.

Haftowany ręcznik został przez Ciebie nazwany kawałkiem wioski, a ja zakochany poszedłem za Vkontakte. Do bitów

Uszczypnęłam Oxy'ego i Markula po parku, całując się w chłodzie nocy pod deską niesławnej imprezy.

Ani w Doniecku, ani w Charkowie, ani w Ługańsku, ani w Teodozji nie poznałem wielkich klasyków Bałakowa i Puszkina.

Ale tu, na obrzeżach Lwowa, wśród tysięcy Małych Rosjan, trzymałem się pradziadka prawdy, dopóki nie zniszczyła go susza.

Od tego czasu chleb powszedni stał się wyłącznie nasz.

Kopalnie i krymskie plaże są Wasze, ale wy staliście z albumem czerwonego dziedzictwa w rękach i krzyczeliście: „Mamy tu coś wspólnego, nigdy nie pozwólcie, żeby to było wasze”. Nie zobaczysz tu barek rzecznych ani śmiechu dzieci.

Na szczęście nasze spotkanie odbędzie się w atmosferze kilku burz gradowych.

Obiecałam Ci ekstremalne randki, więc to zrobię. Znowu na „Tavrii”, tylko na różnych brzegach

Dniepr.