Phoenix

Czasami wszystko się rozpada nie z głośnym hukiem, ale cicho - jakby ktoś wyłączył dźwięk w środku. I wtedy pozostaje tylko deszcz, który zmywa resztki dumy i uporu. Wydaje się, że świat przestał być sprawiedliwy, ale właśnie w tym mokrym, zimnym chaosie zaczyna się odrodzenie.

Feniksy nie rodzą się przecież ze szczęścia – tworzy je popiół. Kiedy nie ma już nic do stracenia, nagle pojawia się dziwna siła: wstać, wziąć oddech i znów płonąć. Niech w środku wciąż drży stare„wybacz”, ale gdzieś głęboko pod skórą już tli się nowe„żyj”. I z każdym uderzeniem serca ten ogień rośnie – gorący, uparty, prawdziwy.