Invisible

Ścieżka dźwiękowa dla tych, którzy przyzwyczaili się żyć w trybie„niewidzialności” – jakbyś chodził po ulicach z kapturem, a w środku szalała burza. Głośny beat, jak kroki po pustych klatkach schodowych, słowa – jakby strzępki myśli, które spadają z głowy po nieprzespanej nocy. Nie ma tu błyszczących obrazków, tylko surowa rzeczywistość: pieniądze przychodzą i odchodzą, przyjaciele są blisko, a potem znikają, a nadzieja jakby zaginęła gdzieś między walizką a dworcem.

Ale za tą ponurą retoryką kryje się dziwna delikatność: upór, który nie pozwala upaść. Muzyka brzmi jak tarcza – nie pretensjonalna, ale prosta, praktyczna. Taki utwór nie jest dla popisów, ale dla tych, którzy przyzwyczaili się trzymać, nawet gdy świat gra nie według zasad.