Brennpunkt

Asfalt pachnie deszczem, a powietrze rozbrzmiewa syrenami, jakby to była czyjaś wieczna ścieżka dźwiękowa. To zabawne i smutne zarazem: można siedzieć na dachu, marzyć o własnym mieszkaniu i liczyć grosze w kieszeni, a potem nagle w tekście jeździć„Lamborghini” i doganiać„Gucciego”. To paradoks, kiedy rzeczywistość i fantazja spotykają się na skrzyżowaniu – i obie wydają się równie prawdziwe.

Chodzi tu o siłę nawyków, których nie wypalą nawet światła reflektorów. Można zmienić adres, strój i markę samochodu, ale cień rodzimej dzielnicy i tak podąża za tobą jak stary przyjaciel, który nie umie odpuścić. I prawdopodobnie jest w tym pewna dziwna duma: cokolwiek by się nie działo, serce nadal bije w rytmie ulicy.