Miso

Oryginał

Gdy pytasz mnie, czy nadal tęsknię, tęsknię.

Krzyżuję palce, mówię nie.

Bo moje serce nie ucieknie.

Twojego serca więźniem jest.

Łzy słone jak misto spływają do ust.

Wychodzę cicho, by wrócić znów. Bo moje serce nie ucieknie.

I twoim więźniem będzie już.

Byłaś ze mną, kiedy byłem nikim. Byłem nikim.

Zostałaś ze mną, jak zostałem z niczym znów. I choć twoje serce milczy, moje krzyczy, że jestem jak wiking.

Jak wypłynę, to nie wrócę już.

Nie byłaś dla mnie nigdy głupią suką i nigdy ze mną nie płynęłaś ku nirwanie jak Carp Milan.

Ja ze swoją chorą duszą chciałem tylko się znieczulać, by móc chwytać dźwięki i gwiazdy w dłoń.

Dzisiaj nie ma w nas miłości.

Dziś już nie ma tamtej magii w nas. Jeśli byłem zły, to wybacz. Będę dobry.

Albo nie. Nawet jak przegnę i zegnę, to będę martwy drań.

Jesteśmy tu ponad dekadę razem dziś. Jeśli to nie pęknie, nie wiem nic o życiu. Spełniają się moje sny.

Najgorsze z nich.

Nie chcę mieć już tylu złych nawyków.

Łzy słone jak misto spływają do ust.

Wychodzę cicho, by wrócić znów. Bo moje serce nie ucieknie.

I twoim więźniem będzie już.

Na życie z fartem zawsze miałem patenty. Nie ten, to znajdę następny.

W mydlanej bańce zamknięty.

Szedłem po bandzie w zakręty. Znali mnie w każdej agencji, aż w okół się zakręci.

Byłaś od zawsze tam też ty.

Chociaż kocham cię jak wściekły i przeze mnie płaczesz raz enty.

Byłaś od zawsze jak wersy.

Nawet gdy chciałem na pętli w żelince zajrzeć raz śmierci.

Nie dałem ci wyboru i nie dałem ci odetchnąć, bo kiedy cię spotkałem, grunt osunął się pode mną i patrząc w twoje oczy nawet ból stał się poezją.

Poczułem, że się nie da kochać bardziej i to, że z nią chcę spędzić resztę życia, choćbym żyć miał tylko tę noc. Powiedz mi, że tak masz i że to skurwysyn tylko ze mną.

Życie do tej pory miało dla nas tylko to i wciąż ma tylko to.

Ale nam dziś już wszystko jedno.

Łzy słone jak misto spływają do ust.

Wychodzę cicho, by wrócić znów. Bo moje serce nie ucieknie.

I twoim więźniem będzie już.

Eliot Sounds.