Cztery ściany

Nie chodzimy do miejsc tych drogich, pięknych, ładnych.

Kłaniamy się na klatkach, chociaż top ciągle jarany.

Łączymy się w te grupy, żeby w końcu dojść do władzy. Nikt nie pyta, jak się czujesz, tylko czy byłeś karany.

My mieszkańcy tych podwórek, których nikt nie chce odwiedzać.

Dziewczyny z dużych domów chcą nas zmienić, lecz się nie da.

My to chłopaki ze wschodu, złość tak duża jak pożoga, bo co drugi chce się wyrwać, jeszcze sam nie wie do końca.

Łatwo udawać, że naprawdę wszystko gra. Ty zapomniałeś, co ci w środku mówi serce.

Żyję w tym gównie sam już nie wiem ile lat i czekam, aż to w końcu we mnie kurwa pęknie.

Idę przez ogień, więc walk with me!

Nie wszystko ży, niech deszcz zaleje miasto, w którym nie chcesz żyć.

Ciemność przed burzą piękna, a potem nie ma nic.

Idę przez ogień, więc walk with me!

Nie wszystko ży, niech deszcz zaleje miasto, w którym nie chcesz żyć. Ciemność przed burzą piękna, a potem nie ma nic.

My zamknięci w czterech ścianach, gdzie na co dzień rządzi szarość.

Dlatego wrzucam kwadrat, żeby chwilę nie bolało. Tu na głowie ciągle tyle, nazywana łysą pałą.

Czasem też się zagotuję, nigdy jej nie zrozumiano.

Lekarz mówi: "Mam problem", ja tłumaczę w trzech językach, choć podświadomie myślę, że ten chłop się do mnie spina.

My nieufni ludzi, którzy są tu często po odwykach, które w gruncie nic nie wnoszą.

Nie dasz rady tu wytrzymać. Łatwo udawać, że naprawdę wszystko gra.

Ty zapomniałeś, co ci w środku mówi serce.

Żyję w tym gównie sam już nie wiem ile lat i czekam, aż to w końcu we mnie kurwa pęknie.

Idę przez ogień, więc walk with me!

Nie wszystko ży, niech deszcz zaleje miasto, w którym nie chcesz żyć. Ciemność przed burzą piękna, a potem nie ma nic.

Idę przez ogień, więc walk with me!

Nie wszystko ży, niech deszcz zaleje miasto, w którym nie chcesz żyć.

Ciemność przed burzą piękna, a potem nie ma nic.