まっさら

Pocieram wciąż zaspane powieki, wyłączam trzeci budzik i myję twarz, zostawiając za sobą pustą skorupę. Idę naprzód, w dalszy ciąg mojego snu. Martwię się, że nic się nie zmieniło w porównaniu z osobą, którą byłem wczoraj. Zimny wiatr na balkonie wywołuje u mnie cichy śmiech. Trochę mentolu dostaje się do oczu. Ramiona są trochę lżejsze, gdy stawiam się na prośbę kogoś, kogo twarzy nawet nie znam. Serce bije, jakbym czuł to samo ciepło jako moja pierwsza miłość. Zamiast szukać osoby, którą wtedy byłem, wybieram tę drogę. Nie wiem, co robię. Nie wiem, czy mogę nazwać Cię przyjacielem. Dopóki jestem zdrowy, nawet nie wiem, czy mogę nazwać Cię przyjacielem. Dopóki jestem zdrowy, nie chcę zwoływać ślubu. To, czy prowadzę dziwne życie, czy nie, jest tak ekstremalne. Wszyscy wiedzą, że czuję to samo albo że umarłem Ciało. Moje ramiona są trochę lżejsze, gdy utożsamiam się z Twoją prośbą, mimo że nawet nie znam Twojej twarzy. Podczas letniego nieba początki smutku są snem. Zamiast obwiniać się za momenty, w których nie mogę wrócić, patrzę palcami w przyszłość i zamiast obwiniać się, gdy nie mogę wrócić, zaczynam iść z narażeniem życia. Nie ma przeznaczenia ani losu. Nie ma żadnego znaczenia w przeszłych i przyszłych życiach. Świat wciąż się za mnie modli, a moje serce bije z powodu czegoś tak namiętnego, jak moja pierwsza miłość. Zamiast szukać siebie z czasu, kiedy nie mogę wrócić, żyję dla lepszego jutra.