Superstite

Bywa, że życie układa się nie jak układanka, ale jak długi, pognieciony paragon ze sklepu spożywczego, z pozycjami, których nie pamiętasz, kiedy i po co kupiłeś. W każdym wersie jest albo uraza, albo duma, albo zazdrość o cudze lalki Barbie i czyste talerze. A potem bach i znowu wiara, że nawet z komórek i długów można wyhodować zbroję z rymu i bezczelności. Muzyka płynie jak spowiedź pod bitem, ale zamiast świec są reflektory, zamiast skruchy nagie „tak było”. I im głośniejsza prawda, tym łatwiej się oddycha. Bo jeśli już nie wyjść sucho, to przynajmniej wyjść uczciwie, z mikrofonem zamiast miecza. Żyjesz rzadko, ale naprawdę tylko raz. A jeśli już grać, to va banque.