te deseo lo mejor

Początkowo wydaje się, że wszystko jest spokojne – prawie dyplomatycznie: „nic osobistego”. Ale między wierszami słychać, jak pod paznokciami wciąż drży resztka obcego ciepła. Tutaj nie łamie się serca w agonii – po prostu wydycha się, pokornie składając przeszłość do schludnego pudełka. Tylko że pokrywka się nie zamyka. W głowie przelatuje znajoma ulica, w telefonie - nawyk szukania, choć nie ma już kogo szukać. Brzmi to jak pożegnanie, w którym nie ma złości – tylko uprzejme „życzę szczęścia” i lekki posmak niedopowiedzianego. Ten przypadek, kiedy odpuszczasz nie dlatego, że przestałeś kochać, ale dlatego, że nie możesz już dłużej znosić pamiętania.