Возвращайтесь, пацаны

W każdym słowie - gulka w gardle, w każdym wersie - dreszcz oczekiwania. Tam, gdzie pożegnanie brzmi głośniej niż wystrzał, a cisza na peronach trwa dłużej niż jakikolwiek film. Wszystko powiedziane prosto, bez patosu – jakby między urywanymi oddechami i pośpiesznym „uważaj na siebie”. Ciepło dłoni pozostaje zamiast obietnic, modlitwa - zamiast zbroi. Męska powściągliwość i kobieca wiara nie kłócą się tu – trzymają się nawzajem jak front i tył. Wracajcie – to nie hasło, a zaklęcie, które powtarza się, aż zrobi się lżej. I gdzieś między wierszami czuje się: póki czekają – jest do kogo wracać.