Jakarta Hari Ini

Czasami miasto jakby blaknie. Powietrze jest wciąż takie samo – wilgotne, lepkie, zapachem kawy i benzyny, ale jakby mniej w nim dźwięku, mniej światła. Po prostu dlatego, że nikt już na ciebie nie czeka za rogiem. I choć w telefonie miga obce życzenie, w którym nie ma twojego imienia, wciąż odzywa się wewnątrz cichym echem: „Kiedyś mogło być inaczej”. Jest dziwna pociecha w tym, że ból sprawia, że czujesz się żywy. Co dokładnie wyrasta z smutku zrozumienie – nie wszystko, co wydaje się stratą, jest w rzeczywistości minusem. Czasem odpuszczenie to jedyny sposób, by pozostać człowiekiem. Nawet jeśli serce jeszcze trochę dymi od niewypowiedzianego.