Serana

Są wieczory, kiedy nie chce się szukać sensu – po prostu siedzi się w półmrocznym pokoju, a powietrze pachnie deszczem i pożegnaniem. Wszystko wydaje się spokojne, ale gdzieś w środku cicho drapie pamięć, przypominając, że odpuścić to nie to samo, co zapomnieć. Melodia płynie łagodnie, jak stare pismo, które czyta się ponownie w nadziei usłyszenia znajomego głosu między wierszami. W każdym słowie nauka w biegu: jak być dorosłym, kiedy dusza wciąż chce wrócić tam, gdzie było „my”. A jednak jest w tym dziwne ciepło. Jakby serce pokornie siadało przy oknie i szeptało: „Dobrze, wracaj, jeśli potrafisz. A jeśli nie, poczekam jeszcze trochę.