Tokischa RMX

Głośny, lepki i pewny siebie, ten utwór pachnie potem, brokatem i drogim rumem. Tutaj wszystko kręci się wokół mocy rytmu – kiedy bas dudni tak, jakby mierzył temperaturę ciała, a słowa nie mają znaczenia, tylko służą do kołysania się w ich rytmie. Scena jest jak pole bitwy między„gui” i„fritami”, z których każda ma supermoc poruszania się w rytm ognia.

Słuchasz i czujesz się, jakbyś trafił do świata, w którym nie ma zasad, tylko impulsy. Gdzie ważniejsze jest nie to, kim jesteś, ale jak potrafisz hałasować, świecić i przyciągać uwagę tłumu. Trochę wulgarne, maksymalnie żywe – jak impreza, na której wszystko jest przesadzone, ale za to szczere.