Szukamy wiatru

Czasami życie jest jak bieganie po schodach starego domu: w górę i w dół, po zużytych stopniach, w ciężkich tenisówkach i z przekonaniem, że to wszystko jest do czegoś potrzebne. Nie ma tu blasku, nie ma„sukcesu”, ale jest noc, kiedy miasto śpi, a w głowie znów kręci się myśl„trzeba iść dalej”. Wydaje się, że wszystko jest takie samo – ten sam widok z okna, ta sama klatka schodowa – ale w środku jest już cały wszechświat zmęczenia, dumy i ciepła dla tych, dla których się trzymasz.

Gdzieś pomiędzy„za długo” a„jeszcze raz” pojawia się świadomość: wolność to nie ucieczka, ale umiejętność pozostania sobą, gdy świat rozpada się pod nogami. I niech zbroja jest podarta, a wiara opiera się na upartości – i tak idziesz dalej. Bo dopóki w środku płonie mały ogieńek, to znaczy, że wszystko nie poszło na marne.