Diablita

Nocny upał, gdzie pragnienie przemawia głośniej niż wszelka uprzejmość: słowa skaczą, jakby ważniejsza była nie treść, ale sama energia dotyku. Tu wszystko kręci się wokół„teraz i natychmiast” – skok, ugryzienie, krzyk rozkoszy i lekko grubiański żart o wierności, jakby miłość została opublikowana w stories i już polubiona. Ironią jest to, że intymność jest podana z patosem kapitana statku i reklamą okularów Cazal – luksus wraz z pożądaniem, jakby seks i marki były zgodnie z harmonogramem.

Za tą głośną pewnością siebie widać wrażliwość: puste łóżko, telefon od byłego, obietnice„na całe życie” i bukiet fiołków pod drzwiami. Brawura miesza się z tęsknotą – i powstaje dziwna, ciepła mieszanka: zarówno niebezpieczna, jak i domowa. Cała ta historia pachnie dymem, amsterdamskimi aluzjami i porannym zmęczeniem, które przypomina, że nawet najbardziej huczne noce kiedyś kończą się świtem.