En La Cuerda Floja

Jak dziennik człowieka balansującego między sławą a wypaleniem, ten utwór pachnie dymem papierosowym, nocnymi rozmowami i cieniem zmęczenia, kryjącym się za dumnym„dam radę”. W każdym wersie znajduje się mieszanka zwycięstwa i rozrachunku, toastów za przeszłość i strachu, że przyszłość może nie nadążyć.

Jest to uczucie wąskiej liny: z jednej strony światło reflektorów, z drugiej przepaść, a każdy krok jest wykonywany na ślepo. Tutaj presja zamienia się w rym, ból w paliwo, a miłość do swoich w jedyny powód, by kontynuować. Ironiczna siła, uparta godność, żart na granicy faulu ze śmiercią – wszystko to brzmi jak ścieżka dźwiękowa do życia na krawędzi.