Czas Nas Uczy Pogody

Oryginał

Widziałem wiatr o siwych włosach. Roznosił spokój wśród pól.

W miękkie babie lato kości grzał.

A innym razem lasy kosił. Spadał ostrzem z gór.

Młody był. Bogiem był.

I gnał wolny tak.

Wiele dni, wiele lat. Czas nas uczy pogody.

Zaplącze drogi, omyli prawdy, nim zboże oddzieli od trawy.

Bronisz się, siejesz wiatr. Myślisz jestem tak młody.

Czas nas uczy pogody. Tak od lat.

Tak od lat.

Iluż ludzi czas wyleczył z ran.

Zamienił w spokój burzę krwi.

Pewnie kiedyś tam pod jesień tak.

Też czoło wypogodzi i wygładzi brwi.

Widziałam dni w muzach sennych, o wnętrzach zimnych jak mrok.

Starsi ludzie w rogach wielkich sal.

Księgi pięknych myśli pełne pokrył gruby kurz.

Herbaty smak, kapci miękkich szum.

I spokój.

Wiele dni, wiele lat. Czas nas uczy pogody.

Zaplącze drogi, omyli prawdy, nim zboże oddzieli od trawy.

Bronisz się, siejesz wiatr. Myślisz jestem tak młody.

Czas nas uczy pogody. Tak od lat.

Tak od lat.