Inne utwory od Sharif
Inne utwory od Rapsusklei
Inne utwory od Luis Cortés
Opis
Kompozytor, autor tekstów: Mohamed Sharif Fernández Méndez
Kompozytor, autor tekstów: Diego Gil Fernández
Producent studyjny: Gordo del Funk
Producent studyjny: Bombony Montana
Inżynier miksowania: Gordo del Funk
Inżynier masteringu: Javier Roldon (Vacuum Studios)
Kompozytor, autor tekstów: Luis Cortés
Inżynier miksowania: Bombony Montana
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Dicen que en el amor siempre pierde lo bueno.
Tú cuéntale a tu madre lo que quieras de mí. Te quise de más, pero pa' ti fui menos.
Y aún así me duele que no -estés aquí.
-No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
Ah, yeah. Diosa de cristal, saciaste mortal.
Instinto animal con tu cascabel.
Sigo en la espiral, preso del ritual, del milagro de sal que escondes en tu piel.
Tú fuiste mi puñal y fuiste mi corona, fuiste la pasión de un corazón que besa y te traiciona.
De mi pecho me has arrancado una flor y ahora en lugar de tu amor hay un dolor que se perfecciona.
Y aun así, ya sabes que nunca huyo, que menos la razón, todo es tuyo. Suena nuestra canción, yo bailo y me destruyo.
Llévate el corazón, pero déjame el orgullo.
Perdí lo que tuve, no me queda nada. Vuelvo a los lugares donde fui feliz.
Tan solo tu ausencia me logró enseñar que todo lo que empieza también tiene fin.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
Ella era enredadera, la musa del jardín salvaje en la pradera, jazmín que prolifera al sur de sus caderas.
Loca, yo conocía flores sobre la acera, pero en su dulce boca brotaba la primavera.
Los pétalos se abrían ligeros de algarabía y cantaban los jilgueros sus llantos por bulerías.
Nacían los primeros versos de la poesía, el día que una mujer a un hombre sonreía.
Matriarca, en sus ojos moría el horizonte.
Yo que fui monarca y polizonte, cuando llegue la parca, que me lleve la barca de Caronte al arca de la tierra santa del sacro monte.
Perdí lo que tuve, no me queda nada. Vuelvo a los lugares donde fui feliz.
Tan solo tu ausencia me logró enseñar que todo lo que empieza también tiene fin.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
¡Oya! ¡Oya,
Unikete!
Tłumaczenie na język polski
Mówią, że w miłości dobro zawsze przegrywa.
Powiedz mamie, czego ode mnie chcesz. Kochałem Cię bardziej, ale dla Ciebie byłem mniej.
A jednak boli mnie, że Cię tu nie ma.
-Nie mów mi o miłości, bo wszystkie kwiaty, które oddałam, zostały pozostawione na śmierć.
Ze wszystkimi moimi wartościami, sukcesami i błędami, krok po kroku budowałem swój ogród.
Ach, tak. Kryształowa bogini, zadowoliłaś śmiertelniczkę.
Zwierzęcy instynkt z Twoim dzwonkiem.
Kontynuuję spiralę, więzień rytuału, cudu soli, którą ukrywasz w swojej skórze.
Byłeś moim sztyletem i byłeś moją koroną, byłeś pasją serca, które cię całuje i zdradza.
Wyrwałeś kwiat z mojej piersi i teraz zamiast Twojej miłości jest udoskonalony ból.
A jednak już wiesz, że nigdy nie uciekam, nie mówiąc już o rozumowaniu, wszystko jest Twoje. Gra nasza piosenka, tańczę i niszczę siebie.
Zabierz serce, ale zostaw mi dumę.
Straciłem to, co miałem, nic mi nie zostało. Wracam do miejsc, w których byłem szczęśliwy.
Dopiero Twoja nieobecność nauczyła mnie, że wszystko, co się zaczyna, ma też swój koniec.
Nie mów mi o miłości, bo wszystkie kwiaty, które dałam, pozostawiono, by umarły.
Ze wszystkimi moimi wartościami, sukcesami i błędami, krok po kroku budowałem swój ogród.
Była pnączem, muzą dzikiego ogrodu na prerii, jaśminem rosnącym na południe od jej bioder.
Szalenie, znałam kwiaty na chodniku, ale w jej słodkich ustach zakwitła wiosna.
Płatki otworzyły się z radości, a szczygły śpiewały swoje okrzyki poprzez bulerie.
Narodziły się pierwsze wersety poezji, dzień, w którym kobieta uśmiechnęła się do mężczyzny.
Matko, w jej oczach horyzont umarł.
Ja, który byłem monarchą i policjantem, kiedy przybędzie żniwiarz, niech łódź Charona zabierze mnie do Arki Świętej Krainy Świętej Góry.
Straciłem to, co miałem, nic mi nie zostało. Wracam do miejsc, w których byłem szczęśliwy.
Dopiero Twoja nieobecność nauczyła mnie, że wszystko, co się zaczyna, ma też swój koniec.
Nie mów mi o miłości, bo wszystkie kwiaty, które dałam, pozostawiono, by umarły.
Ze wszystkimi moimi wartościami, sukcesami i błędami, krok po kroku budowałem swój ogród.
Nie mów mi o miłości, bo wszystkie kwiaty, które dałam, pozostawiono, by umarły.
Ze wszystkimi moimi wartościami, sukcesami i błędami, krok po kroku budowałem swój ogród.
Hej! Hej,
Unikete!