Tú Y Yo Contra Los Demás

Czasami dzień układa się tak, że nawet kawa boi się wtrącać. Wszystko wypada z rąk, myśli kłócą się ze sobą, a nastrój jest gdzieś pomiędzy „trzeba się wziąć w garść” a „dajcie mi spokój”. Ale gdzieś w tle chrupie lekki bit, łapie za kołnierz i ciągnie w górę, tam, gdzie można odetchnąć. W tym dźwięku jest uparta czułość. Jakby ktoś zmęczył się narzekaniem, podwinął rękawy i poszedł sadzić kwiaty prosto w piasek. Niech nie rosną, ale za to pięknie. I rzeczywiście, nie wszystko jest takie złe. Nawet jeśli dzień był do bani, nawet jeśli gwiazdy milczą, zawsze znajdzie się ktoś, kto powie: „No co, spróbujemy jeszcze raz?”