Peur du vide

Czasem trzeba po prostu wyłączyć telefon i włączyć życie. Bez filtrów, bez „planów pięcioletnich”, bez wiecznej kontroli nad wszystkim i wszystkimi. Niech świat trochę się zakręci, niech brud na butach sportowych będzie prawdziwy, a rozmowy nie przez wideopołączenia, tylko twarzą w twarz. W tym brzmieniu - śmiałe pragnienie, by znów poczuć się naprawdę. Zgubiłem się, żeby się odnaleźć. Upaść, żeby zrozumieć, po co wstawać. I najważniejsze – nie być „świadomym” do przesady, tylko po prostu żywym, z plecakiem pełnym głupich marzeń i ogromnym pragnieniem przeżycia tego wszystkiego na pełnych obrotach.