Home Sweet Home

Pachnie gorącym asfaltem, rozlanym dżinem i czymś, co już dawno się skończyło, ale wciąż nie daje spokoju. Nowojorskie lato, kiedy telefony dzwonią nie dlatego, że trzeba, ale po prostu dlatego, że jest nudno i zbyt cicho. Wydaje się, że wszystko zostało już powiedziane, ale język wciąż sięga po stare słowa, jak palce po siniak, który nie chce się zagoić.

Nie ma tu dramatu – tylko lekkie zmęczenie i świadomość, że przeszłość i tak zadzwoni pod twój numer, bez względu na to, jak daleko odszedłeś. Wszystko wraca: zapachy, gesty, niedopowiedzenia między wierszami. Po prostu czasami wieczór jest zbyt długi, żeby nie przypomnieć sobie, z kim kiedyś było„zbyt gorąco”.