Kembali Pulang

Jakby ktoś otworzył okno w poranek, gdzie jeszcze pachnie snem i wczorajszymi nadziejami. W tym powietrzu wszystko się pomieszało – lekkie zmęczenie niekończącymi się poszukiwaniami i dziwne uspokojenie, że i tak trzeba iść. Niech bez mapy, bez obietnic, bez „wrócę”. Każda linijka brzmi jak ciche pogodzenie się z sobą – z tym, kto już zmęczył się czekaniem na odpowiedzi, ale wciąż potrafi pięknie odchodzić. Bez dramatu, po prostu rozpływając się w drodze, gdzie nikt nie pyta, po co. Tylko wiatr wie, że czasem lepiej się zgubić, niż stać w miejscu.