Kaybettim

Pusty pokój potrafi brzmieć głośniej niż orkiestra. Zwłaszcza gdy cisza w nim jest uparta – taka, że nawet echo nie chce wracać. Wydaje się, że ściany znają wszystkie szczegóły rozstania i specjalnie je szepczą, aby nie zostały zapomniane. Najpierw chce się z nimi dyskutować, potem po prostu milczy się – ponieważ nie ma już argumentów, tylko odruch sięgania po tego, kto już nie jest blisko.

I gdzieś pomiędzy dumą a bezsennością pojawia się dziwny spokój. Jakby serce zdecydowało: tak, boli, ale trzeba żyć dalej – nawet poprzez muzykę, gdzie każda nuta drży lekko, jak usta, które nigdy nie nauczyły się mówić„żegnaj” bez westchnienia.