Woodstock 2029

Każdy wers brzmi jak notatka na marginesie dziennika, napisana w pośpiechu między podróżą, sceną a ciszą po koncercie. To metafory wojskowe, to porównania do superbohaterów, to codzienne szczegóły dotyczące podatków i siłowni – wszystko w jednym rytmie, jak strumień myśli, który nie zatrzymuje się nawet pod wpływem rytmu. Nie chodzi tu o patos, ale o uczciwą pracę: utrzymywanie presji, pozostawanie w formie i kontynuowanie rozmowy, nawet gdy noc jest dłuższa niż dzień.

Jest lekkie zmęczenie i ironia – jakby„to nie jest hustle”, ale za słowami czuć, ile w tym rzemiośle jest dyscypliny i wagi. W finale pozostaje uczucie pobudzającej, mocnej dawki – jakby zamiast snu podano czarną kawę i odesłano z powrotem do miasta, gdzie zawsze znajdzie się coś do powiedzenia i z kim zmierzyć się w rymach.