B.A.$.$.

Dźwięki jakby zbierają wszystko w jedną całość: hałas ulicy, afrykański rytm, portugalski akcent i odrobinę techno, zmiksowane na starym laptopie. Wokół ruch, upał, zapach kurzu i benzyny, a z głośników płynie coś nieuchwytnie żywego, jak oddech miasta, które nigdy nie zasypia.

Każda linijka brzmi jak próba przed wielkim świętem, gdzie wszyscy dawno zapomnieli scenariusz, ale nikomu to nie przeszkadza – bo najważniejszy jest nie porządek, a puls. Muzyka szarpie za ramię, proponuje taniec, nie pytając o imię ani nastrój. I nagle staje się jasne: oto ona, energia, dzięki której nawet beton wydaje się zdolny do rozkwitu.