CONTRABANDO

Ulice znów grają w teatr – groźne maski, głośne słowa, ale za tym wszystkim kryje się znana ironia: ten, kto obiecuje być„maleante”, w rzeczywistości często potyka się o własne pozowanie. Słychać śmiech, dudnią basy i staje się jasne: ten performance nie jest o strachu, ale o energii.

Jest tu żar, ogień i zuchwałość, która raczej łaskocze niż przeraża. Przekomarzania się zamieniają się w zabawę, groźby – w rytmiczne okrzyki pod beat, a ulica bardziej przypomina ogromny parkiet taneczny niż pole bitwy. Przesady i patos rozpuszczają się w perrero, a pozostaje tylko ta energia, która nie pozwala usiedzieć w miejscu.

Muzyka zdaje się szeptać:„Tak, życie jest ciężkie, ale dziś nie decydują o wszystkim pięści, ale kroki w rytm muzyki”. I jest w tym pewna prawda – ogień, który rozbłyska nie ze strachu, ale z chęci tańczenia do rana.