Не устану любоваться

Zakochańość promienieje tu naiwnie i bez skrępowania, jak nastoletni wpis w zeszycie, otoczony serduszkami. Wszystko, co proste i oczywiste – wzrost, figura, uśmiech – zamienia się w absolutny skarb, jakby nie istniały żadne inne kryteria szczęścia na świecie.

Słucha się tego tak, jakby ktoś w końcu zdecydował się głośno wyrazić swoje najbardziej absurdalne zachwyty. W tej prostolinijności jest coś wzruszającego: bez żadnych„zabaw w książąt”, bez popisów i zbędnych warunków. Tylko czyste„lubię” – i żadna siła na świecie nie jest w stanie tego zburzyć.