Musisz

Głośna impreza wewnątrz głowy i nikt nie wyłącza muzyki. Demoni noszą identyfikatory z imionami, wchodzą pod rękę, nalewają, szepczą: „No dalej, no, dasz radę”. Wydaje się, że wieczór dawno przeszedł w poranek, a mimo to nie puszcza to dziwne podniecenie życiem na autopilocie. Nie upija alkohol, ale przyzwyczajenie do bycia „na czasie”, do niepotykania się, nawet gdy w środku wszystko płonie jak opony na strajku. Dusza marzy, by odetchnąć, rozpuścić się, ale zamiast przerwy kolejny toast za zdrowie i odrobina autoironii w głosie. Przecież jak bez tego: życie to bal, a orkiestrze wciąż nie w porę milknąć.