Pora Odejść

Świat jakby pokrył się szronem cichym, nie obraźliwym, ale zimnym. Powietrze zastygło między słowami, a myśli owinęły się w sierść psa i koc. Wszystko wokół jakby żyło według rozkładu szczęścia, tylko serce wychodzi z grafiku i nie spieszy się do uśmiechu. Jest coś pocieszająco szczerego w przyznaniu, że nie zawsze udaje się „być w porządku”. Muzyka płynie łagodnie, jak oddech przed snem, a w każdym wersie czuć lekkie poruszenie tęsknoty, które nie przeraża, a uspokaja. To nie smutek, tylko zima, która wie: przyjdzie wiosna i łatwiej będzie oddychać. Na razie po prostu posiedzieć w cieple, pozwalając ciszy na chwilę być przyjacielem.