Softcore

Miłość brzmi tu jak wieczny kompromis: raz jest jej za dużo, raz za mało, raz ogrzewa, raz parzy. Każdy dotyk jest słodki, ale z chrupiącą pęknięciem w środku – jakby serce nie wytrzymywało ciężaru własnych uczuć. Słowa wahają się między„odejść” a„zostać”, między dorastaniem a strachem przed utratą. Muzyka nie tworzy z tego dramatu, ale delikatny dziennik wątpliwości, w którym nawet załamanie brzmi pięknie – prawie jak przyznanie się, że bez bólu i tak się nie uda.