Inne utwory od Zaz
Opis
Producent: Romain Descampe
Inżynier masteringu: Eric Chevet na płycie Masterdisk
Kompozytor: Noé Preszów
Autor tekstów: Noé Preszow
Autor tekstu: Charlie
Autor tekstu: Charlie
Organizator: Romain Decampe
Aranżer: Egil „Ziggy” Franzen
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
J'veux plus hocher la tête quand ça me ressemble pas.
Au milieu de la fête, répondre que ça va.
En regardant l'allumette me consumer les doigts.
Consommer ce qui me reste d'ambition et de joie.
J'veux plus longer les murs et me recroqueviller.
Sous les regards obscurs de ceux qui n'osent pas douter.
Plus supporter les feintes furtives et brutales.
De rapaces qui suintent la violence banale.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
J'veux plus me laisser happer par des écrans cruels.
Qui prétendent libérer, mais qui brûlent les ailes.
J'veux plus donner mes nuits aux histoires toutes les mêmes.
Qu'ils gardent leurs séries, je garde les poèmes.
J'veux plus me persuader de vivre à la capitale.
J'veux plus m'habituer à ne pas voir les étoiles.
Plus qu'on réponde pour moi aux précieuses questions.
Que je ne me pose pas, à tort ou à raison.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
Plus rester silencieuse lorsqu'une main se lève sur la mine frondeuse d'un gamin qui rêve. De pleurer toutes ses larmes d'incompréhension.
J'veux plus baisser les armes, quelle que soit l'agression.
Plus me cacher en vitesse devant une injustice, un délit de faciès, une insulte complice.
Dans le même wagon, sur le même boulevard. J'veux plus monter le son, j'veux plus changer de trottoir.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
Tłumaczenie na język polski
Nie chcę już kiwać głową, kiedy to nie wygląda jak ja.
W środku imprezy odpowiedz, że wszystko w porządku.
Oglądanie meczu pochłania moje palce.
Konsumuję to, co mi zostało z ambicji i radości.
Nie chcę już chodzić po ścianach i zwijać się w kłębek.
Pod mrocznymi spojrzeniami tych, którzy nie mają odwagi wątpić.
Nie toleruj już ukradkowych i brutalnych zwodów.
Raptory emanujące banalną przemocą.
Nie chcę już, żeby ludzie pytali mnie, skąd pochodzę i dokąd idę.
Jestem z przyszłości i po prostu przez nią przechodzę.
Nie chcę już dać się złapać w okrutne ekrany.
Którzy twierdzą, że wyzwalają, ale którzy palą swoje skrzydła.
Nie chcę już spędzać nocy na tych samych historiach.
Niech oni zachowają swoje serie, ja zatrzymuję wiersze.
Już nie chcę się namawiać do zamieszkania w stolicy.
Nie chcę się już przyzwyczajać do tego, że nie widzę już gwiazd.
Nie ma już dla mnie odpowiedzi na żadne wartościowe pytania.
Pozwól mi się nie zastanawiać, słusznie czy nie.
Nie chcę już, żeby ludzie pytali mnie, skąd pochodzę i dokąd idę.
Jestem z przyszłości i po prostu przez nią przechodzę.
Koniec z milczeniem, gdy ręka podnosi się nad zbuntowaną twarzą marzycielskiego dzieciaka. Wypłakać wszystkie swoje łzy niezrozumienia.
Nie chcę już składać broni, niezależnie od agresji.
Koniec z ukrywaniem się w pośpiechu w obliczu niesprawiedliwości, przestępstwa na tle rasowym lub współudziału w zniewadze.
W tym samym samochodzie, na tym samym bulwarze. Nie chcę już zwiększać głośności, nie chcę zmieniać chodników.
Nie chcę już, żeby ludzie pytali mnie, skąd pochodzę i dokąd idę.
Jestem z przyszłości i po prostu przez nią przechodzę.
Nie chcę już, żeby ludzie pytali mnie, skąd pochodzę i dokąd idę.
Jestem z przyszłości i po prostu przez nią przechodzę.