Rozdział 2 (INTERLUDE P2)

Oryginał

Ale, ale rozumiesz, że to jest dla mnie ważne? To nie jest. . .

Nie wiem. Nie umiem. Chyba nie umiem ci tego wytłumaczyć.

Chyba nie umiem. Nie wiem. Nie wiem, czy jestem w stanie ci to wytłumaczyć.

Zostawiam klucze w domu, którego de facto nie mam.

Na samym szczycie góry, jak dosięgnę nieba. Ile naprawdę życie warte? Znowu mam dylemat.

Starsi znajomi dalej na ławce i to jest przykra scena.

Mówiąc szczerze, nie potrafię się zmieniać.

Myślę o niej przez cały dzień i przez całą noc. Gdybym mógł cofnąć czas, to bym cofnął go.

Puszczam wolno konie, dalej krzyczę wio. Na ramieniu zły brat bliźniak. To nie Sephiroth.

Jak to skończyć? Ma się dobrze.

Przynajmniej tyle, że problemy są dziś modne. Za grosz brak ci zasad, a masz forsę.

Heh, o tak. O tyle dobrze.

Zrań mnie jeszcze raz. Chcę coś poczuć raz.

Dobrze się na tym znasz.

Dobrze się na tym znasz.

Zostawiam wspomnienia w domu, którego de facto nie mam.

Ciekawe, gdzie dziś zaprowadzi mnie Matka Ziemia.

Narkotyki zakrzywiają punkt widzenia.

Nie, że zwalam na coś winę, ale mam znów dylemat.

Z kroniki zepsutego dziecka. Świat mnie niszczy. Jak mu dać znać, żeby przestał?

To chyba nie jest w mojej doli. Ale jak kto woli.

Robiłem to, czego się boisz i to, co chcą oni.

Miałem dziewczyny z Mokotowa i dziewczyny z Woli, ale mniejsza z tym pierdole, nie pamiętam o nich.

Dzisiaj mnie nie ma, więc nie próbuj dzwonić. Kolejny raz się nie dam. Nie ma nawet mowy.

Zrań mnie jeszcze raz. Chcę coś poczuć raz.

Dobrze się na tym znasz.

Dobrze się na tym znasz.

Zrań mnie jeszcze raz.

Chcę coś poczuć raz. Dobrze się na tym znasz.