Inne utwory od Ultimo
Opis
Kompozytor: Niccolò Moriconi
Autor tekstów: Niccolò Moriconi
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Ho paura che la vita passi e che non possa vivere come vorrei o come voglia.
Ho paura di sentirmi libero ma in gabbia, che quello che perdi per strada poi non torna.
Ho paura che un amico un giorno non risponda, lo stesso che abbracciavo forte in una sbronza.
Ho paura del silenzio in stanza, di te che mi ami e non è più abbastanza, abbastanza.
Ho paura che mia madre un giorno di novembre mi guardi piangendo ma senza dire niente.
'Sta vita che dal monte ride e se ne fotte di un mondo che brucia e non trova le risposte.
Ho paura del riflesso in uno specchio in vetro perché mi guardo e giuro adesso non mi vedo. Ho paura senza lei, oh, oh.
Eppure sai, non ho paura.
Paura mai di guardarmi dentro quando è buio fuori.
Ora è tutto spento, ma troverò i colori e se avrò paura io so che è normale.
Questa vita passa ma non scompare.
Ma non scompare, oh, oh.
Ho paura di volere un figlio troppo presto oppure che arrivi ma quando sono vecchio e che io sia diventato un altro nel frattempo, magari quel vecchio cantante di successo. Ho paura di un futuro vuoto, di cucinare per me solo, della
TV di notte accesa per non sentirmi solo in casa.
Oh, oh, oh.
Eppure sai, non ho paura.
Paura mai di guardarmi dentro quando è buio fuori.
Ora è tutto spento, ma troverò i colori e se avrò paura io so che è normale.
Questa vita passa ma non scompare.
Paura mai di guardarmi dentro quando è buio fuori.
Ora è tutto spento, ma troverò i colori e se avrò paura io so che è normale.
Questa vita passa , ma amico, non scompare.
Uh, uh, uh.
Questa vita passa , ma amico, non scompare.
Tłumaczenie na język polski
Boję się, że życie przeminie i że nie będę mogła żyć tak, jak bym chciała i chciała.
Boję się czuć się wolna, ale zamknięta w klatce, że to, co stracisz po drodze, nigdy nie wróci.
Boję się, że pewnego dnia nie odezwie się przyjaciel, ten sam, którego mocno przytulałam, gdy byłam pijana.
Boję się ciszy w pokoju, tego, że mnie kochasz i to już nie wystarczy, wystarczy.
Boję się, że któregoś listopadowego dnia mama spojrzy na mnie płacząc, ale nic nie mówiąc.
„To życie śmieje się z góry i nie przejmuje się światem, który płonie i nie może znaleźć odpowiedzi.
Boję się odbicia w szklanym lustrze, bo patrzę na siebie i przysięgam, że teraz siebie nie widzę. Boję się bez niej, och, och.
A jednak wiesz, że się nie boję.
Nigdy nie bałem się zajrzeć w głąb siebie, gdy na zewnątrz było ciemno.
Teraz wszystko jest wyłączone, ale znajdę kolory i jeśli się boję, wiem, że to normalne.
To życie przemija, ale nie znika.
Ale to nie znika, och, och.
Boję się, że za wcześnie zapragnę dziecka albo że przyjdzie ono dopiero, gdy będę już stara, i że w międzyczasie stałam się kimś innym, może tą starą, odnoszącą sukcesy piosenkarką. Boję się pustej przyszłości, gotowania tylko dla siebie
Telewizor włączony w nocy, więc nie czuję się sam w domu.
Och, och, och.
A jednak wiesz, że się nie boję.
Nigdy nie bałem się zajrzeć w głąb siebie, gdy na zewnątrz było ciemno.
Teraz wszystko jest wyłączone, ale znajdę kolory i jeśli się boję, wiem, że to normalne.
To życie przemija, ale nie znika.
Nigdy nie bałem się zajrzeć w głąb siebie, gdy na zewnątrz było ciemno.
Teraz wszystko jest wyłączone, ale znajdę kolory i jeśli się boję, wiem, że to normalne.
To życie przemija, ale przyjacielu, nie znika.
Uch, uch.
To życie przemija, ale przyjacielu, nie znika.